küçük gün ışığı

 Hem biraz şiir de yazdım ben.Ya çok ağladım ya yazdım. Bazen ağlamak da yetmez, yazmak da. Sadece çığlık atmak istersin uçurumdan aşağı. Çığ gibi biriktirdiklerini, ite ite sürüklersin. Sonra kısa bir an düşünürsün, ben mi atlasam aşağı, yoksa çığlığım mi?

Yok hayır, ben kendimi önemserim her zaman. Hem her insan daha değerlidir, dünyadaki bütün çığlıklarından. 

İçinde biriktirmek yersiz dedi aklım bir yandan. Bilmiyordu insan ruhunun sarmallardan oluştuğunu. İlla kir tutardık. İlla yanardık bir kenarımızdan. Rengi atardı ruhumuzun. Kireç çözücü olarak ben yazıyorum işte. Daha da yazarım bu gidişle. 

Okunsam iyi tabii ama okunmasam da yazarım. Zira bundan önceki on senede sadece kendime yazardım.

Dedim önemserim kendimi ben, ondandır bu ihtimam.

Şiir sanki duyguları harmanlamak gibi aslında. Sıcak kuru yemişler karışırdı ya kağıt külahta. Ya da duygu kokteylidir belki de şiir. Ama bence karışımdır her zaman. Nerede bir rengin başladığı, nerede başka bir renk tonuna geçildiği fark edilmemeli.

Ben ustası değilim bu işin. Keşke uçurtmalar yapabilsem hislerimle. Özgürleşip bulurlardı kendilerini, ben iplerini bırakırdım eninde sonunda. 

küçük gün ışığı (şiirin adı)

Güzel sanıyorum kendimi,

Sen bana böyle baktıkça.

Çiçeklerle yıkanmış ruhum

Dönüp duruyor etrafında.

Sen bunları bilmezsin,

Uzaklara baktığında,

O bakışındaki mesafe korkutur beni.

Güneşle ay birbirini kovalıyor 

Sanırdım küçükken.

Sonra baktım ikisi de hep orda.

Tutuyorum ışığın bana değen yüzünü,

Alıyorum, avuçlarım yanıyor.

Ay da yardım etmiyor,

Yıldızlar zaten uzak.

Bırakmam kaçar gider,

Nasıl da yakaladım

Rüzgar en küçük anahtarıyla 

Açıveriyor ellerimin kapısını 

Diz çöküp ağlıyorum 

Kaçan küçük gün ışığıma.

Ellerim hiç yanmamış 

Güneş bana dokunmamış 

Yıldızlar hiç kaçmamış 

Sen benim içimdeki ışık 

Ben gözlerinden yankılanan 

O boşlukta,

Dokunuyorum sesine

Karanlık huzurmuş aslında 

Birbirini buluvermiş kolların

Ben içindeyken, o rüzgarın.

Boşuna demiştin kaygılarımız.

Defalarca ispatlandı,

Işık hızı saniyede 300.000 km.

Ancak zaman,

kocaman bir yalan.