Aslında istediğim şey sessizlik.

 

Bütün hücrelerimi dinlendirmek. Kendimi uçak 

moduna, güç tasarrufuna almak istiyorum.

Uzanıp gözlerimi kapatmak da değil içimden gelen. 

Yazmak iyi geliyor. 

Ey Yazmak Seni Ne Çok Seviyorum.  

Ne olur beni terk etme sen varsan, Güneş daha bir

Parlak. Gökyüzü daha sonsuz. Yıldızlar sanki Gülen 

suratlar gibi.  rüzgar ise kulağıma şarkılar fısıldıyor. 

Cümleler biriktiriyorum gelip sana söyleyebilmek için.

Takvimler eskitiyorum seni daha iyi anlayabilmek için. Çok eski arkadaşız yine de seni anlamayı 

ölene kadar başarabileceğimi sanmıyorum.

 

Halbuki ilk satırlarımı yazmaya başladığımda, sen 

beni çözdün. Biliyorum bunu. 

Bendeki her değişimi anlattım sana. 

Ve en sonunda, Beni benden daha iyi tanımaya 

başardın.

Bazen dönüp seni tekrar okuduğumda seneler 

önceki kendimle karşılaşıyorum. 

Onun gözyaşlarını silip korktuğun gibi olmayacak 

Demek istiyorum. 

 

Sanki o sorgu odasının içinde, camın arkasındaki 

beni, göremiyor filmlerdeki gibi vuruyorum cama.

Sesimi yırtarcasına bağırıyorum.

 

Aniden bir kapı açılıyor. Odada bir kapı olduğunu 

bile fark etmemişim diyorum içimden.  

İçeri ben giriyorum. Yani ikizim gibi biri. 

Bana çok benziyor onun ben olduğuna eminim adeta

Gelecekteki ben, Boş yere canını acıtma diyor. 

Sen diyorum Nereden geldin? 

Hangi yıldan diye soruyorsun herhalde diyor.

 Boş boş bakıyorum.  

O gün diyor o gözyaşlarını dökmeseydik, bugünkü sen ortaya çıkmazdı. 

Ve de tabii ki Gelecekteki halin olarak Ben var

olamazdım.

 

Gel diyor. Çıkalım buradan. Şimdi geleceğe mi 

gideceğiz yani diyorum hevesle.  

Eğer geleceği görürsen bugünün tadına 

varamazsın diyor.

 

Seni geleceğini gören kişilerin yanına götüreceğim. 

Biraz üzülüyorum ama belli etmiyorum. 

Gelecekteki kendime rezil olmak istemiyorum. 

Kim bilir nasıl biri haline geldi Neler başardı, 

ışınlanabiliyor baksana. 

Ben onun yanında ezik gibi kalmışımdır, diyerek 

kendi kendimi kıskanıyor,

Kendimi, kendimle kıyaslayarak aşağılıyorum.

 

 

Hep yaptığın şey diyor Gelecek Ben'i. 

(Kendini içten içe aşağılamak)

Nasıl yani düşüncelerimi de mi okuyabiliyorsun

Hayır tabii ki onları bizzat yaşadım 

o yüzden biliyorum diyor.

Bunu anlamalıydım diyorum. Hep bir adım gerideyimkahretsin!

 

Gözlerimi kapatıp yumruğumu sıkıyorum neden 

olduğunu bilmeden. Gözlerimi açtığımda,

Bembeyaz bir odada buluyorum kendimi. 

Gelecekteki Sinsi Ben ile göremediğim ama 

kendimi çok rahat hissettiğim 

bir koltukta oturuyoruz, derken biri ışınlanıyor 

Gelecekteki Ben,

İşte diyor geleceğini gören bir insan. 

Ne yani diyorum, 

Burada cezalandırılıyor mu? 

Hayır diyor dinleniyor.  

Nasıl yani neden diyorum. 

Bu defa biraz sert çıkarak.

 

Çünkü zihni aşırı yorgun. 

O geleceği görmek için dualar eden 

gece gündüz bunu düşünen biriymiş. 

Bir gece rüyasında Araba kazasında öleceğini 

görmüş ve Maalesef ki bu doğru.

Fakat O bunun, doğru olup olmadığını anlayamamış. 

Ayrıca kazanın olacaksa bile ne zaman gerçekleşeceğini tahmin dahi edememiş. 

Ulaşabildiği bütün medyumlara gitmiş falcıları gezmiş. Bu arada hiç bir taşıta binmemeye dikkat ediyor nerede araba görse sanki bir canavarla karşılamışçasına kaçıyormuş. 

Şu sakızdan çıkan fallardan bile anlamlar çıkarmayabaşlamış. Hiç bir cevap bulamamış.

Artık aklını kaybetmek üzereyken 

Tanrı onu buraya göndermiş. 

O buraya geldiğini hatırlamayacak. 

Bütün yaşadıklarını ve geleceği gösteren 

rüyasını unutması gerek.

 

YOKSA KAFAYI YER diye Bağırıyorum. 

Araba kazasında ölecek kişi beni duydu sanıp 

korkuyorum tepkimden.

 

Korkma seni duyamaz diyor 

Gelecekteki ÇokbilmişBen sonra gözlerime bakıyor. 

Şunu keser misin diyorum tıpkı bir 

Hollywood filmindeymişiz gibi. 

İnsanın kendinin, gözlerinin içine 

bakması tuhaf oluyor.

Bir kahkaha atıyor Geleceğin Ukala Ben'i  

Aynada hiç kendine bakmadın sanki diyor

Elimi tutuyor sıkıca yürümeye başlıyoruz 

elimin sıcacık olduğunu hissediyorum

Şimdi anladın mı diyor. 

Anladım diyorum. Tam elimi bırakacakken 

bağırıyorum Son bir şey soracağım,  

Araba kazasında ölmeyeceğim değil mi?

Diğer elimi de tutuyor şefkatle,

Geleceği asla bilmeyeceksin diyor.

İçim, bilinmezliğin verdiği huzurla doluyor.

Biraz ürpererek gözlerimi açıyorum 

karşımda kendimi göreceğim diye korkuyorum.

Hayır küçük odamda yapayalnızım.

 

Gerçekten yalnız mıyım? Ayağa kalkıyorum. 

Odada şöyle bir gezinirken, 

Gözlerim aynaya takılıyor 

kendime dikkatlice bakarak,

 

Asla Araba Kazasında Ölmeyeceğim diyorum 

ve gülüyorum kendime 

Tamam tamam diyorum 

asla geleceği önceden bilemeyeceğim.